گناه ...

 

گنه كردم گناهی پر ز لذت 
در آغوشی كه گرم و آتشین بود 
گنه كردم میان بازوانی
كه داغ و كینه جوی آهنین بود

در آن خلوتگه تاریك و خاموش
نگه كردم به چشم پر ز رازش
دلم در سینه ی تابانه لرزید
ز خواهش های چشم پر نیازش

در آن خلوتگه تاریك و خاموش
پریشان در كنار او نشستم
لبش بر روی لبهایم هوس ریخت
ز اندوه دل دیوانه رستم

فرو خواندم به گوشش قصه ی عشق
تو رو می خواهم ای جانانه ی من
تو را می خواهم ای آغوش جانبخش
تو را ای عاشق دیوانه ی من

هوس در دیدگانش شعله افروخت
شراب سرخ در پیمانه رقصید
تن من در میان بستر نرم
بر روی سینه اش مستانه لرزید

گنه كردم گناهی پر ز لذت
كنار پیكری لرزان و مدهوش
خداوندا چه میدانم چه كردم
در آن خلوتگه تاریك و خاموش ...

من ...

 

از غربت حجمی غریب سرشارم ؛

من افسوس دست های پیچکی هستم ،

که عاشقانه پیچید و بالا رفت !

من جنون لحظه های بی تاب غروبم ؛

من تکرار شکسته حروف الفبا ،

جمله های ناقص ثانیه های عشقم !

من بیقرار قرارهای از دست رفته ،

آشفته آواز مجهول باران ،

زیر بهانه های سنگین بادم !

من پیچ و خم جاده های انتظار را ،

 

 می دانم !

می دانم گل همیشه بهار چه وقت باز میشود ؛

من لحظه باز شدن جوانه ها را ،

من می دانم !

من حس غریب را من فهمم ؛

و میدانم بنفشه ها چه وقت دلشان می گیرد !...

چقدر ؟!...

 

 

چقدر در رویا ،

با نگاه هایم ،

نگاه هایت را ببوسم ؛

اما باز تو ،

 

 

نیامده باشی !...