گر چه با يادش ، همه شب ،

      تا سحر گاهان نيلي فام ،

                             بيدارم ؛

گاهگاهي نيز ،

            وقتي چشم بر هم مي گذارم ،

    خواب هاي روشني دارم

    عين هشياري

     آنچنان روشن كه من در خواب

       دم به دم با خويش مي گويم كه

        بيداري ست ، بيداري ست ، بيداري



اينك اما ، در سحر گاهي چنين از روشني سرشار

        پيش چشم اين همه بيدار

         آيا خواب مي بينم ؟

اين منم ، همراه او ؟

بازو به بازو

           مست مست از عشق ، از اميد ؟

روي راهي تار و پودش نور

      از اين سوي دريا ، رفته تا دروازه خورشيد ؟


اي زمان ، اي آسمان ، اي كوه ، اي دريا !

     خواب يا بيدار

                     جاوداني باد اين رؤياي رنگينم !